Jeffie en de regenboogbrug

Wat valt me dit zwaar… Ik heb het uitgesteld maar ik moet..ik moet nu het verhaal van Jeffie vertellen.

Deze lieverd kwam een week en een half geleden binnen na vermoedelijk een klop van een auto.
Hij kreeg vocht ingespoten en we gaven hem een kans. Dagen heb ik met een spuitje zijn krachtvoer toegediend. Telkens bracht ik zijn tengere lichaampje in mijn schoot en fluisterde ik hem lieve woordjes toe.
Toen plots de levenslust verscheen in zijn oogjes en zijn brommertje aansloeg, was ik dolgelukkig. Samen gingen we vechten.
De dagen passeerden en elke dag ging het een beetje beter. Alleen kon hij nog steeds geen vaste voeding eten, enkel lopend eten.

Toen kwam er zondag… Op die dag vond ik dat Jeffie zijn motoriek terug wat minder was. Hij draaide toch terug wat meer rondjes en hij geraakte ook moeilijker uit de krabpaal. De alarmbellen sloegen nog niet aan want hij at nog heel goed, smulde van de viyo en deed voldoende plasjes en poepte goed.
Na zondag volgde maandag… Maandag ging dan terug wat beter. Ik was opgelucht want ik stiekem was ik toch wel wat in paniek over zijn gedrag zondag.

Dinsdagochtend stond ik op en ging onmiddellijk naar hem. Tijd voor zijn krachtpapje, zijn oogjes en snoetje poetsen en zijn oogjes zalven! Toen ik binnenkwam zakte de moed weer even in mijn schoenen. Jeffie had wat overgegeven en dat had hij nog nooit gedaan…. hmm. Toen begonnen de alarmbellen toch wel te luiden!
De rest van de dag at en dronk hij heel goed. Toch had ik steeds een gevoel dat me bekroop. Geen positief gevoel. Nee, een gevoel dat ik Jeffie ging kwijtraken.
Toen ik ’s avonds bij hem lag en zijn uitgemergeld lichaampje aan het wassen was, begon ik ineens te wenen. Jeffie keek me aan met een blik die door merg en been ging. Je wou niet meer… NEE! Waarom wil je plots niet meer, wat was er aan de hand dat je opgeeft?
De dierenarts werd verwittigd. Morgenochtend ging hij je weer onderzoeken en proberen achterhalen wat er aan de hand was…

Toen ik je ’s ochtends in de kattenbak vond, wist ik het.. De dierenarts ging er zo zijn, maar het duurde een eeuwigheid …
Een onderhuidse abces was opengebarsten, alles errond was ontstoken. Ook had je plots hevige diarree, braken, je wou weer niet meer eten. Ik zag dat je pijn had, ook al kreeg je elke dag pijnstillers.
Samen met de dierenarts heb ik een verschrikkelijke keuze moeten maken. Ik wou niet… Ik kon niet… maar ik moest. Ik wist diep van binnen dat jij dit wou. Jouw lichaam was op. Je had al genoeg gevochten en afgezien. Ik moest je laten gaan…
Je had al vele jaartjes op je teller staan en waarschijnlijk vele jaren doorgebracht in weer en wind.
Ik was al aan het dromen van je nieuwe leven, waar je rond en gezond lag te knorren in het zonnetje in onze tuin… ohja, ik was zoooo verliefd op dit mannetje dat ik hem eigenlijk wel bij ons gezinnetje wou houden…
Ik wou voor je vechten maar dat zou egoïstisch geweest zijn. Ik zou het voor mezelf gedaan hebben en niet voor jou.
Zachtjes ben je heengegaan… Ga maar naar een plek waar geen pijn meer is en waar je gelukkig bent.
Weet dat je echt diep in mijn hartje zit lieve schat en dat ik elk moment aan je denk.

Bedankt aan iedereen die me de voorbije dagen gesteund heeft.
Een dikke dank je wel aan de dierenarts en aan Sara die bij me stond toen Jeffie ingeslapen werd.